ตอนนี้ปิดเทอมแล้วค่ะ พี่น้อง!!! กำลังรอที่จะขึ้น มหาวิทยาลัย ก็ได้แต่ รอ รอ รอ ว่าจะได้ มหาลัยไหน ฮ่าๆ  อยู่บ้านก็ ไม่ค่อยได้ทำอะไรมากมาย เล่นคอม อ่านหนังสือ ซ้อมเปียโน นอน กิน เล่น อ่า~  ไร้สาระสุดๆไปเลย  เมื่อวานนี้เพิ่งไป ไหว้พระ 9 วัดมา ไปกับ เม จืด เกน ฝน เนท ภา พี่ลิง แมคดำ แล้วก็ ล้ง ที่ตามมาทีหลัง  เป็นการไหว้พระที่ ร้อนมาก!!! แต่ไหว้ครบ 9 วัดด้วยนะ >_< ถึงแม้วัดที่7-9 จะไม่ใช่วัดใน ลิสต์ ก็เถอะ  สองวัดสุดท้าย ฮ่ามาก หยิบอะไรใกล้ตัวสุดๆ สองวัดสุดท้ายเป็น วัดบางบำรุ กับ วัดนายโรง โอ้วววววว  ก็ สนุกสนานดี เฮฮา ถึงแม้จะ ทุลักทุเลไปบ้าง ฝนตก แดดร้อน แต่ก็ถือว่า เป็นประสบการณ์ ที่ดีอย่างหนึ่ง  ได้อยู่กับเพื่อนๆ สนุกดี....      แต่... วันจันทร์ นี้ต้องไปเรียน TOEFL แล้ว  ที่ จุฬา....  แค่คิดถึงเวลาเดินทางก็เหนื่อยแล้ว ความจริง เรียนก็ไม่เท่าไรหรอกนะ แต่ว่า เดินทางนี้สิ ร้อน ชะมัดเลย  เอาเถอะ สมัครไปแล้วนิ...     ชอบเพลง TICKET ที่ประกอบ รักแห่งสยาม  เพลงมัน แปลกๆ แต่ว่า ท่อนที่ร้อง ว่า ตั๋วใบนี้ไม่ได้มีสำหรับฉัน แม้เขาจะขาย ให้ทุกคนได้เท่ากัน เพียงแต่ว่า รถขบวนนี้ไม่มีที่สำหรับฉัน จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง  อ่า... รู้สึก ชอบ ขึ้นมาตะหงิดๆ ฮ่าๆ ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจความหมายมันเลย แต่ก็... รู้สึกว่า อืม เนอะ   แต่ไม่รู้ว่า เนอะ อะไร ฮ่าๆ      โนดาเมะ เล่ม 12 ออกแล้ว!!!  อ่านแล้วด้วย  อ่านแล้วรู้สึกว่า ดนตรี นี้มันดีจริงๆนั้นแหละ  ตั้งแต่ อ่านเรื่องนี้ รู้สึกว่า รัก เปียโน ขึ้นจมเลย ฮ่าๆ  ตอนนี้ก็ เล่นเพลงสอบอยู่ กับเพลง sweet bye and bye  เป็นเพลงแรกที่ฟังแล้วรู้สึกว่า เพราะ!!!                  เมื่อวาน ได้คุยโทสับกับ เพื่อน ที่รู้จักกันมานานแล้ว  ก็ คุยๆ แต่มีอยู่ 1 ประโยคที่มันพูดขึ้นมาแล้ว รู้สึก อึ้ง...  มันพูดว่า  "ไม่มีใคร ดีกว่าใครหรอกนะ ซวง"  อ่า... อึ้งอ่ะ ฟังแล้วคิด ก็รู้สึกว่า อืม เห็นด้วย  ไม่มีใครดีไปกว่าใครหรอก  ทุกคนย่อมมีข้อดีของตัวเองทั้งนั้น  แต่บางครั้ง ข้อดีของบางคน บางคนก็ไม่ยอมรับ แล้วก็ไปด้วยกัน ไม่ได้  พอไปด้วยกันไม่ได้ ก็ จบ  ซวงก็เลย เชื่อ เสมอว่า สักวัน ทุกๆคน จะเจอคนที่ใช่ และคนๆนั้นจะเป็นคนที่เหมาะ และเป็นคนที่ ยอมรับและรักในข้อดีและข้อเสียของกันและกัน  โอ้ ดูมี สาระ ไหมนะ  เพราะฉะนั้น อะไรที่ มันไม่ใช่ ก็ปล่อยมันไปซะ แล้วรอคอย อะไรที่มันใช่ ดีกว่า อย่าเสียใจรึเสียดาย เพราะสิ่งท่ผ่านมาแล้วแก้ไขอะไรไม่ได้  ไม่ว่าจะเป็นยังไง...ก็ยังมีคนที่รักเรา อีกเยอะแยะ เนอะ  อืม...ดูเหมือนจะมีสาระ         อ่า....  อยากไปเที่ยวจังเลย  ไปที่ไหนก็ได้ ที่มัน เย็นๆ   ไม่ร้อนแบบนี้!!!      ปล. ร้อน ปล.1  คิดถึง เพื่อนๆ ปล.2  อยากไปเที่ยว ปล.3  รักทุกคนค่ะ ฮ่าๆ

 

edit @ 19 Apr 2008 18:55:50 by เนตรน้อย

อืม~  ก็ปิดเทอมมาได้นานแล้ว แต่ส่วนมากก็ กินๆ นอนๆ แล้วเมื่อวันที่ 28,30และ31 ก็ไปเดินงานหนังสือมา

 

วันที่ 28 ได้ไปกับปราง ตอนแรกๆ ก็นัดกับจูนไว้ด้วย ว่าจะไปกัน3คน แต่ว่า จูนติดเรียน+วันรุ่งขึ้นต้องสอบ เลยไม่ได้มา    ตอนอยู่ที่งานหนังสือก็นึกว่าจูนมาแล้ว เพราะว่า โทรติดต่อไม่ได้เลย ก็เลยกะจะไปติดต่อประชาสัมพันธ์ให้เขาประกาศ ฮ่าๆ   เดินกับปรางก็สนุกสนาน เฮฮา  มีพี่คนหนึ่งเขาแต่งคอสเพลเป็นพี่ น่ากลัวชะมัดเลย มายืนหลอกซวงกับปรางด้วย ฮ่าๆ ตกใจหมด

 

วันที่ 30 หลังจากเสร็จจากเชงเม้งก็ไปเดินงานนิดหน่อยไปซื้อหนังสือในโซน international zone ที่เขาจัดเป็นวันสุดท้าย ได้หนังสือมานิดหน่อย

 

วันที่ 31 ไปกับ ไอ้จง อีกนั้นแหละ ป๊าม้า มาปล่อยที่ หัวลำโพงแล้วให้นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปเอง  ไปถึงที่นั้นประมาณ 1 ทุ่ม โห คนไม่ค่อยเยอะเลย แบบว่า เดินได้สบายมากๆ ผิดกับวันที่มากับปราง ได้หนังสือมาอีกพอสมควร 

 

ไม่รู้ว่าจะไปอีกรึเปล่า แต่สามวันนี้ก็หมดไป เกือบสี่พันแล้วแหละ เหอะๆ

 

 

ปิดเทอมนี้ก็ไม่ทำอะไรเลย ความจริงอยากไปเช่า CSI มาดูให้หมดทุกตอนทุก season ทุกภาคด้วย แต่ว่า ขี้เกียจ แค่ยืนเพื่อนของน้องมาดูก็ยังดูไม่หมดเลย

 

ตอนนี้กำลังดูวันละ 4 ชั่วโมง New york season 1กำลังจะจบแล้ว  สนุกสนานพอควร วันๆก็เอาแต่อ่านหนังสือที่ซื้อมา นอนรอคะแนนไปเรื่อยๆ แล้วก็ ถ้ามีอารมณ์อยากจะไปว่ายน้ำก็ไป รู้สึกว่ามันเรื่อยๆยังไงไม่รู้ ฮ่าๆ แต่ก็ถือว่า โอเค ในระดับนึง  ถ้าไม่นับความเหงากับความคิดถึงที่มีขึ้นมาในบางครั้ง  ทุกอย่างก็ถือว่า ดีมากเลย

 

ตอนนี้ก็กำลังโหลด การ์ตูนอยู่เรื่องหนึ่ง นั่งดูใน youtube เรื่อง บทเพลงสีทอง ถ้าเรียกให้ดูดีขึ้นหน่อยก็... La corda d'oro..... แล้วก็ ต่อด้วยอะไรสักอย่าง จำไม่ได้แล้ว ==''

 

 

 

 

 

อ่า ขี้เกียจเขียนต่อแล้ว

 

ลา ล้า ลา

 

 

 

ปล. ยังคงรอคอยให้เธอกลับมาแล้วหันมามอง

หลังจากที่ ไม่ได้อัพที่บลอกนี้นาน นาน มากๆอ่ะ

 สเปซ ก็ใช่ไม่ได้ เป็นอะไรก็ไม่รู้ เลยต้องกลับมาตายรังเก่า ฮ่าๆ

 

ก็ ไม่มีอะไรมากมาย รู้สึกว่า ตอนนี้ ชีวิตมัน เรื่อยๆยังไงไม่รู้   อาจจะเป็นว่า รอคะแนนอยู่ รึเป็นเพราะว่า... อะไรก็แล้วแต่

 

แต่ก็ไม่รู้สิ  ตั้งแต่ วันนั้น ก็รู้สึกว่า อะไรๆมันไม่เหมือนเดิม

 ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึก ที่เสียมากขึ้น ทุกทีๆ  แต่ทุกอย่าง ก็จบลงพร้อมกับความชิน เฉยชา

จนตัวเองรู้สึกกลัวว่า สุดท้ายแล้ว ยังจะทนและแสดงสิ่งที่คนอื่นอยากให้เป็นต่อไปได้ไหม

 

ไม่เคยคิดว่า ตัวเองจะต้องทนขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเลวร้ายขนาดนี้

แต่ก็นะ... ณ ตอนนี้ ก็ได้แต่ ปล่อยไปตามอะไรก็ตามที่มันจะเป็น ฮ่าๆ

ในที่สุด ก็เริ่ม ปล่อย เริ่มจะพูดว่า ช่างมันดิ ให้เวลามันเป็นเครื่องพิสูจน์ก็แล้วกัน

 

มีคนบอกว่า ทำไม่ได้หรอกที่จะปล่อย

แต่ แหม ถ้าไม่ปล่อยก็ต้องทนเสียความรู้สึกต่อไปเรื่อยๆ ไม่เอาหรอก อึดอัด เพราะฉะนั้น ตัดเสียตั้งแต่วันนี้ อะไรๆก็คงดีขึ้น

 เดี๋ยวพอเข้ามหาลัยแล้ว ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ คงจะห่างกันไปเอง

ทุกวันนี้ ก็ยังยืนยันคำเดิม

การที่จะรู้ว่า คนนี้เป็นเพื่อนสนิท รึว่า เพื่อนแท้ คงต้องรอวันที่เราใกล้ตาย แล้วเขาคนนั้นยังอยู่กับเรา นั้นแหละ ถึงจะเป็นเพื่อนแท้ (ล่ะมั้ง)

ที่เขาพูดๆกันว่า เพื่อนกันตลอดไป  โดยส่วนตัวแล้ว ไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

เพราะว่า พอไปเจอที่ใหม่ๆ คนใหม่ๆ อะไรใหม่ๆ ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนแปลง

คนเรา เอาแน่เอานอนได้ที่ไหนกัน จริงไหม

แต่ตอนนี้ คนที่ทำให้เชื่อว่า เพื่อนกันตลอดไป มีจริง ก็... มีอยู่แค่ สองสามคนล่ะมั้ง

แต่ แค่นี้ก็คงพอแล้ว ไม่อยากจะหวังอะไรมากไปกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่หวัง ก็มักจะผิดหวังทุกทีไป

 

 

ตอนนี้อยากทำอะไรใหม่ๆ อยากเจออะไรใหม่ๆ

ในบางครั้ง รู้สึกว่า เดี๋ยวนี้ เหงาบ่อยขึ้น อืม~ ไม่ดีเลย

อาจจะเป็นเพราะ มีคนโทรมาคุยบ่อยขึ้นจากเมื่อก่อน เลยทำให้ชินกับการที่คนคุยด้วย พอทุกคนไม่อยู่ ไปเที่ยวบ้าง คุยกับแฟนบ้าง ไปเรียนบ้าง เลยทำให้ รู้สึกเหงาขึ้นมา ตะหงิดๆ   

ไม่ดีเลยจริงๆ

ตอนนี้ คงจะต้องพยายามกลับไปเป็นเหมือนเดิมซะ กลับไปเป็นคนเดิมที่ อยู่คนเดียวได้ โดยที่ไม่เหง ไม่รู้สึกอะไร คิดว่าอีกไม่นาน ก็คงกลับมาเป็นคนที่ไม่เหงาได้เหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวันอาทิตย์ ไปดู ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น กับครอบครัว หลังจากที่ไม่ได้ไปดูด้วยกัน นานมากแล้ว

รู้สึกดีจริงๆ

 ครอบครัวไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยสักครั้ง

ปิดเทอมนี้ ตื่นเต้นชะมัด คะแนนที่รอว่าจะออกวันที่ 5-10 เมษา ทำให้ลุ้นจนตัวเริ่มอ้วน >///<

 

 

 

มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย

ทั้งเรื่องที่ทำให้ ผิดหวัง เสียใจ ดีใจ สนุก รอคอย และมีความสุข

 

บอกตัวเองอยู่เสมอว่า อดีตน่ะ ช่างมันเถอะ ปล่อยมันไป

และตอนนี้ ก็เริ่มรู้สึกว่า ตัวเองทำได้จริงๆ ฮ่าๆ แต่ที่มานั่งเขียนอยู่นี้ เพื่อ เก็บไว้เตือนตัวเองว่า วันหลัง อย่าได้พลาดอีก

 

 

 

ตอนนี้ก็คงได้แต่ รอ และ รอ และมีความสุขไปกับชีวิต อิอิ

 

 

ฝากความรู้สึกไปกับ สายลม    คิดถึง